Λογοτεχνική Ομάδα Γοργογυρίου & Αθηνών
 
ΦόρουμΗμερολόγιοΣυχνές ΕρωτήσειςΑναζήτησηΚατάλογος ΜελώνΟμάδες ΜελώνΕγγραφήΣύνδεση

Μοιραστείτε | 
 

 Έλληνες ποιητές

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
Μετάβαση στη σελίδα : 1, 2, 3  Επόμενο
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
jim adams
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 199
Ημερομηνία εγγραφής : 25/11/2008
Ηλικία : 38
Τόπος : Milkyway

ΔημοσίευσηΘέμα: Έλληνες ποιητές   Τετ Δεκ 03, 2008 3:05 am

Να αντέχουμε μόνο μας μένει

Απόψε θα πω για σένα
Για σένα θα τραγουδήσω
Λευκό τριαντάφυλλο μου
Για σένανε θα μιλήσω

Ν’ αντέχουμε μόνο μας μένει
Η ζωή ότι κι αν φέρει
Τη μια του χειμώνα η νύχτα
Την άλλη γλυκό καλοκαίρι

Η ανόητη φταίει η καρδιά μου
Που ποτέ δε θα μεγαλώσει
Η νοσταλγία μου φταίει
Που θέλει μέσα της να σε σώσει

Ν’ αντέχουμε μόνο μας μένει
Η ζωή ότι κι αν φέρει
Τη μια του χειμώνα η νύχτα
Την άλλη γλυκό καλοκαίρι

Πάνος Κατσιμίχας
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://filomatheia.blogspot.com
jim adams
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 199
Ημερομηνία εγγραφής : 25/11/2008
Ηλικία : 38
Τόπος : Milkyway

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Έλληνες ποιητές   Τετ Δεκ 03, 2008 3:05 am

«Αλίμονο! πόσο βυθισμένος σε βάθος απόκρημνο
ο νους μωραίνεται και, αφήνοντας το πραγματικό φως,
τείνει να πορευτεί σε ακραίο σκοτάδι
κάθε που θεριεμένη από γήινες πνοές
η φθαρτική φροντίδα αυξάνει ως το άπειρο!
Αυτός που κάποτε ελεύθερος στον ανοιχτό ουρανό,
συνηθισμένος να βαδίζει σε δρόμους αιθέριους,
έβλεπε το φως του ρόδινου ήλιου,
θωρούσε τις ακτίνες της ψυχρής σελήνης
και όποιο αστέρι πλάνες πορείες
πορεύεται στρέφοντας σε περιφορές ποικίλες
το είχε, νικητής, περιλάβει στα μέτρα του.

ΒΟΗΘΙΟΣ
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://filomatheia.blogspot.com
jim adams
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 199
Ημερομηνία εγγραφής : 25/11/2008
Ηλικία : 38
Τόπος : Milkyway

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Έλληνες ποιητές   Τετ Δεκ 03, 2008 3:06 am

Με νέφη σκοτεινά ντυμένα τ’ αστέρια
κανένα φως δεν μπορούν να σκορπίσουν.
Αν ο ταραγμένος Νοτιάς ανακινώντας τα νερά
αναταράσσει τη θάλασσα, το διαυγές ως τότε
και όμοιο με ημέρες γαλήνιες κύμα
σε λίγο βρόμικο απ’ την ύλη που
την όραση μας ενοχλεί.
Κι ο κατερχόμενος ποταμός
που περιπλανιέται απ’ τα ψηλά βουνά
συχνά σταματά όταν μια πέτρα τον εμποδίσει
απ’ το βράχο που κύλησε.
Κι εσύ αν θέλεις με φως καθαρό
να δεις την αλήθεια, να πάρεις το δρόμο
από σωστή ατραπό.
Ξεχνά τις χάρες, ξέχνα το φόβο
κι η ελπίδα ας φύγει· ούτε θλίψη να υπάρχει.
Σκοτεινός είναι ο νους και χαλιναγωγημένος,
όπου αυτά κυβερνούν»

BOHΘΙΟΣ
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://filomatheia.blogspot.com
jim adams
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 199
Ημερομηνία εγγραφής : 25/11/2008
Ηλικία : 38
Τόπος : Milkyway

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Έλληνες ποιητές   Τετ Δεκ 03, 2008 3:07 am

Πανέμορφη οροσειρά ντυμένη στα λευκά
Σα νυφούλα που πάει στην εκκλησιά
Θαυμάσια εικόνα με χιόνι στα βουνά
Ο ουρανοδρομέας ήλιος για μας φεγγοβολά

Πανέμορφη οροσειρά ντυμένη στα λευκά
Αλήθεια πόση ζεστασιά δεν κρύβουν τα βουνά
Ο λεβεντόγερος Νικόλας μαζί μας να ξυπνά
Μαζί με τα Ηρούλια και όλα τα παιδιά.

Πανέμορφη οροσειρά ντυμένη στα λευκά
Εξαίσια τα δάση βαθιά και σκοτεινά
Ω θεέ μου πόση ομορφιά αυτά τα πρωινά
Σαν είμαστε μαζί με τον παππού και την γιαγιά

Πανέμορφη οροσειρά ντυμένη στα λευκά
Χριστούγεννα στο Γοργογύρι τα ξύλα στη φωτιά
Στη δύση αυτού του χρόνου ο κόσμος προσδοκά
Η ανατολή του νέου έτους να φέρει υγεία και χαρά

Pelopidas
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://filomatheia.blogspot.com
jim adams
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 199
Ημερομηνία εγγραφής : 25/11/2008
Ηλικία : 38
Τόπος : Milkyway

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Έλληνες ποιητές   Τετ Δεκ 03, 2008 3:07 am

Η αγάπη μεγαλώνει
Η ψυχή θολώνει
Απ’ της χαράς
Τα ορμητικά νερά
Τα πουλιά κελαηδάνε
Τα παιδιά τραγουδάνε
Οι φίλοι μας θα’ ρθουν ξανά

Τα φεγγάρι «δακρύζει»
Το μυαλό νοσταλγεί
Η καρδιά μου πονάει
Γιατί λείπεις εσύ

Τ’ αστέρια ψηλά
Μας στέλνουν φιλιά
Στους φίλους να τα πάω
Με του γλάρου τα φτερά

Κάθε βράδυ αργά
Η καρδιά μου χτυπά
Την αγάπη της θέλει
Να στείλει σ’ αυτούς
Που είναι μακριά.

ΟΑΣΙΣ
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://filomatheia.blogspot.com
jim adams
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 199
Ημερομηνία εγγραφής : 25/11/2008
Ηλικία : 38
Τόπος : Milkyway

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Έλληνες ποιητές   Τετ Δεκ 03, 2008 3:08 am

Όταν απλώνει το σκοτάδι
Κυριαρχεί η σιγή
Ολόκληρη η πλάση είναι
Μια ατμόσφαιρα σιωπηλή
Αισθάνεσαι γαλήνη, ηρεμία και ζωή
Γιατί ονειρεύεσαι ένα κόσμο
Με φαντασία και ατελείωτη σκέψη στη ψυχή.
Όταν χαράξει όλα γίνονται φωτεινά
Ο ήλιος λάμπει, όλα μοιάζουν σαν να
Είναι ένα χαρμόσυνο μήνυμα στην καρδιά.
Και όλα αυτά;
Γιατί η μέρα μας φανερώνει
Όλα τα θετικά και όμορφα χαρακτηριστικά.

Sylvia
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://filomatheia.blogspot.com
jim adams
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 199
Ημερομηνία εγγραφής : 25/11/2008
Ηλικία : 38
Τόπος : Milkyway

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Έλληνες ποιητές   Τετ Δεκ 03, 2008 3:08 am

Όνειρο ήταν………;

Όνειρο μαγικό, χαμένο μες στη νύχτα.
Μικρό το ταξίδι του.
Ποτέ δεν ξέρεις τη στιγμή του ξυπνήματος, της αλήθειας.
Ξέρεις μόνο το δρόμο. Ο γυρισμός είναι γρήγορος και απότομος.
Χορεύεις σε τόπους μακρινούς, σε δρόμους άγνωστους.
Νεράιδες συναντάς και δράκους του πρίγκιπα αλλά και το ληστή.
Είσαι στο σκαλί της ευτυχίας ή της λύπης;
Είσαι στον προορισμό σου, φτάνεις επιτέλους στην αλήθεια.
Μην κοιτάξεις πίσω σου θα χαθείς.
Κοίτα μόνο μπροστά και άνοιξε τα συρτάρια της ψυχής σου.
Φτάνεις στην αλήθεια.
Φοβάσαι όμως την αλήθεια, φωνάζεις δυνατά και κλαις.
Ξύπνα μην φωνάζεις, όνειρο ήταν!!!

Ζαν ντ’ Αρκ
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://filomatheia.blogspot.com
jim adams
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 199
Ημερομηνία εγγραφής : 25/11/2008
Ηλικία : 38
Τόπος : Milkyway

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Έλληνες ποιητές   Τετ Δεκ 03, 2008 3:09 am

Απόψε

Απόψε γύρισε ο καιρός.
Απόψε γύρισε ο καιρός, φυσάει
ένας δυνατός βοριάς
δεν τον ακούς
φυσάει, βουίζουν τα πλατάνια ανταρεμένα
δεν ακούς

απόψε γύρισε ο καιρός, τελειώσαν
ξαφνικά οι γαλήνιες μέρες
τις βλέπεις, φύλλα πλατανιών
μέσα στον άγριο άνεμο
τις βλέπεις, φύλλα πλατανιών
δε στέκουν πουθενά

δε στέκουν πουθενά, που να σταθούν
πώς να σταθούν
φύλλα στη δίνη του καιρού, σκορπίζουν
χάνονται
ποιος ξέρει

ποιος ξέρει τι καιρούς, πόσον καιρό
ήσυχα οι γαλήνιες μέρες κυοφορούσαν
τη νύχτα την αποψινή
κανείς δεν ξέρει τίποτα, ποτέ

απόψε γύρισε ο καιρός, φυσάει
ένας δυνατός βοριάς
που βρίσκεσαι, δεν τον ακούς
που βρίσκεσαι, θα φέρει καταιγίδα

φύλλα
των πλατανιών οι μέρες μας
στη δίνη των καιρών.

Σωτήρης Σαράκης
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://filomatheia.blogspot.com
jim adams
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 199
Ημερομηνία εγγραφής : 25/11/2008
Ηλικία : 38
Τόπος : Milkyway

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Έλληνες ποιητές   Τετ Δεκ 03, 2008 3:12 am

Μουσώνας

Τρελός Μουσώνας ράγισε μεσονυχτίς τα ρέλια.
Στο χέρι σου χλωρό κλαρί, χαρτί κι ένα φτερό.
Τέσσεροι κάμανε καιροί τα ρούχα σου κουρέλια.
Να σε σκεπάσω θέλησα, γλιστράς και δε μπορώ.

Κοράλλι ο κατραμόκωλος βαστάει να σε φιλέψει.
Γιατί μπήγεις τα νύχια σου στη σάπια κουπαστή;
Ειν’ ένα φάδι αθώρητο και μου μποδάει τη βλέψη.
Γαλάζιο βλέπω μονάχα, γαλάζιο και σταχτί.

Παρακαλώ σε κάθησε να ξημερώσει κάπως.
Χρώμα να βρω, το πράσινο και τίντες μυστικές.
Κι απέ, το θρύλο να σου πω που μου’ πε μαύρος κάπος
τη νύχτα που μας έγλειφε φωτιά στο Μαρακές.

Ακόμα ξέρω τον αρχαίο σκοπό του Μινικάπε,
τη φοινικιά που ζωντανή θρηνεί στο Παραμέ.
Μα ένα πουλί μου μήνυσε πως κάποιος άλλος σ’ τα’ πε
κάποιος, που ξέρει να ιστορά καλύτερα από με.

Ν. Καββαδίας
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://filomatheia.blogspot.com
jim adams
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 199
Ημερομηνία εγγραφής : 25/11/2008
Ηλικία : 38
Τόπος : Milkyway

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Έλληνες ποιητές   Τετ Δεκ 03, 2008 3:12 am

Μαραμπού

Λένε για μένα οι ναυτικοί που εζήσαμε μαζί
πως είμαι κακοτράχαλο τομάρι διεστραμμένο,
πως τις γυναίκες μ' ένα τρόπον ύπουλο μισώ
κι ότι μ' αυτές να κοιμηθώ ποτέ μου δεν πηγαίνω.
Ακόμα, λένε πως τραβώ χασίσι και κοκό,
πως κάποιο πάθος με κρατεί φριχτό και σιχαμένο,
κι ολόκληρο έχω το κορμί με ζωγραφιές αισχρές,
σιχαμερά παράξενες, βαθιά στιγματισμένο.
Ακόμα, λένε πράματα φριχτά πάρα πολύ,
που είν' όμως ψέματα χοντρά και κατασκευασμένα,
κι αυτό που εστοίχισε σε με πληγές θανατερές
κανείς δεν το 'μαθε, γιατί δεν το 'πα σε κανένα.
Μ' απόψε, τώρα που έπεσεν η τροπική βραδιά,
και φεύγουν προς τα δυτικά των Μαραμπού τα σμήνη,
κάτι με σπρώχνει επίμονα να γράψω στο χαρτί,
εκείνο, που παντοτινή κρυφή πληγή μου εγίνη.
Ήμουνα τότε δόκιμος σ' ένα λαμπρό ποστάλ
και ταξιδεύαμε Αίγυπτο γραμμή Νότιο Γαλλία.
Τότε τη γνώρισα - σαν άνθος έμοιαζε αλπικό -
και μια στενή μας έδεσεν αδελφική φιλία.
Αριστοκρατική, λεπτή και μελαγχολική,
κόρη ενός πλούσιου Αιγύπτιου όπου 'χε αυτοκτονήσει,
ταξίδευε τη λύπη της σε χώρες μακρινές,
μήπως εκεί γινότανε να τηνε λησμονήσει.
Πάντα σχεδόν της Μπασκιρτσέφ κρατούσε το Ζουρνάλ,
και την Αγία της Άβιλας παράφορα αγαπούσε,
συχνά στίχους απάγγελνε θλιμμένους γαλλικούς,
κι ώρες πολλές προς τη γαλάζιαν έκταση εκοιτούσε.
Κι εγώ, που μόνον εταιρών εγνώριζα κορμιά,
κι είχα μιαν άβουλη ψυχή δαρμένη απ' τα πελάη,
μπροστά της εξανάβρισκα την παιδική χαρά
και, σαν προφήτη, εκστατικός την άκουα να μιλάει.

Ένα μικρό της πέρασα σταυρό απ' το λαιμό
κι εκείνη ένα μου χάρισε μεγάλο πορτοφόλι
κι ήμουν ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος της γης,
όταν εφθάσαμε σ' αυτήν που θα 'φευγε, την πόλη.
Την εσκεφτόμουνα πολλές φορές στα φορτηγά,
ως ένα παραστάτη μου κι άγγελο φύλακά μου,
και μια φωτογραφία της στην πλώρη ήταν για με
όαση, που ένας συναντά μες στην καρδιά της Άμμου.
Νομίζω πως θε να 'πρεπε να σταματήσω εδώ.
Τρέμει το χέρι μου, ο θερμός αέρας με φλογίζει.
Κάτι άνθη εξαίσια του ποταμού βρωμούν,
κι ένα βλακώδες Μαραμπού παράμερα γρυλίζει.
Θα προχωρήσω!...ΜΙα βραδιά σε πόρτο ξενικό
είχα μεθύσει τρομερά με ουίσκυ, τζιν και μπύρα,
και κατά τα μεσάνυχτα, τρικλίζοντας βαριά,
το δρόμο προς τα βρωμερά, χαμένα σπίτια επήρα.
Αισχρές γυναίκες τράβαγαν εκεί τους ναυτικούς,
κάποια μ' άρπαξ' απότομα, γελώντας, το καπέλο
(παλιά συνήθεια γαλλική του δρόμου των πορνών)
κι εγώ την ακολούθησα σχεδόν χωρίς να θέλω.
Μια κάμαρα στενή, μικρή, σαν όλες βρωμερή,
οι ασβέστες απ' τους τοίχους της επέφτανε κομμάτια,
κι αυτή ράκος ανθρώπινο που εμίλαγε βραχνά,
με σκοτεινά, παράξενα, δαιμονισμένα μάτια.
Της είπα κι έσβησε το φως. Επέσαμε μαζί.
Τα δάχτυλά μου καθρά μέτρααν τα κόκαλά της.
Βρωμούσε αψέντι. Εξύπνησα, ως λένε οι ποιητές,
"μόλις εσκόρπιζεν η αυγή τα ροδοπέταλά της".
Όταν την είδα και στο φως τ' αχνό το πρωινό,
μου φάνηκε λυπητερή, μα κολασμένη τόσο,
που μ' ένα δέος αλλόκοτο, σα να 'χα φοβηθεί,
το πορτοφόλι μου έβγαλα γοργά να την πληρώσω.
Δώδεκα φράγκα γαλλικά...Μα έβγαλε μια φωνή,
κι είδα μια εμένα να κοιτά με μάτι αγριεμένο,
και μια το πορτοφόλι μου...Μ' απόμεινα κι εγώ
ένα σταυρόν απάνω της σαν είδα κρεμασμένο.
Ξεχνώντας το καπέλο μου βγήκα σαν τον τρελό,
σαν τον τρελό που αδιάκοπα τρικλίζει και χαζεύει,
φέρνοντας μέσα στο αίμα μου μια αρρώστια τρομερή,
που ακόμα βασανιστικά το σώμα μου παιδεύει.
Λένε για μένα οι ναυτικοί που εκάμαμε μαζί
πως χρόνια τώρα με γυναίκα εγώ δεν έχω πέσει,
πως είμαι παλιοτόμαρο και πως τραβάω κοκό.
Μ' αν ήξεραν οι δύστυχοι, θα μ' είχαν συγχωρέσει...
Το χέρι τρέμει...Ο πυρετός...Ξεχάστηκα πολύ,
ασάλευτο ένα Μαραμπού στην όχθη να κοιτάζω.
Κι έτσι καθώς επίμονα κι εκείνο με κοιτά,
νομίζω πως στη μοναξιά και στη βλακεία του μοιάζω...


Ν. Καββαδίας
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://filomatheia.blogspot.com
jim adams
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 199
Ημερομηνία εγγραφής : 25/11/2008
Ηλικία : 38
Τόπος : Milkyway

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Έλληνες ποιητές   Τετ Δεκ 03, 2008 3:14 am

Ένας δόκιμος στην γέφυρα εν ώρα κινδύνου
Στο ημερολόγιο γράψαμε: "Κυκλών και καταιγίς".
Εστείλαμε το S.O.S. μακριά σε άλλα καράβια,
κι εγώ κοιτάζοντας χλωμός τον άγριον Ινδικό
πολύ αμφιβάλλω αν φτάσουμε μια μέρα στη Μπατάβια.
Μα δε λυπάμαι μια σταλιάν - Εμείς οι ναυτικοί
έχουμε, λένε, την ψυχή στο διάολο πουλημένη.
Μια μάνα μόνο σκέφτομαι στυγνή και σκυθρωπή,
που χρόνια τώρα και καιρούς το γιο της περιμένει.
Το ξέρω πως η θέση μας είναι άσχημη πολύ.
Η θάλασσα τη γέφυρα με κύματα γεμίζει
κι εγώ λυπάμαι μοναχά που δεν μπορώ να πω
σε κάποιον, κάτι που πολύ φριχτά με βασανίζει.
Θεέ μου! είμαι μοναχά δεκαεννιά χρονών,
κι έχω σε μέρη μακρινά πολλές φορές γυρίσει.
Θεέ μου! έχω μιαν άκακη, μια παιδική καρδιά,
αλλά πολύ έχω πλανηθεί, κι έχω πολύ αμαρτήσει.
Συχώρεσέ με...Κάποτες όπου 'χα πιει πολύ
και δεν εκαταλάβαινα το τι έκανα, στο Αλγέρι,
για μιαν μικρήν Αράπισσα, που εχόρευε γυμνή,
επέταξα κατάστηθα σε κάποιον το μαχαίρι.
Συχώρεσέ με...Μια βραδιά θολή στο Σάντα Φε,
καθώς κάποια με κράταγε σφιχτά στην αγκαλιά της,
ετράβηξα απ' την κάλτσα της μια δέσμη από λεφτά
που όλη τη μέρα εμάζευεν απ' την αισχρήν δουλειά της.
Κι ακόμα, Κύριε...ντρέπομαι να το συλλογιστώ,
(μα ήτανε τόσο κόκκινα κι υγρά τα ωραία του χείλια
και κάποια κάπου ολόλυζε κιθάρα ισπανική...)
κοιμήθηκα μ' έναν μικρόν εβραίο στη Σεβίλλια.
Κύριε...ετούτο το κορμί το τόσο αμαρτωλό
σε λίγο στις υδάτινες ειρκτές νεκρό θα πέσει...
Μα τέσσερα όμως σκέφτομαι γαλόνια εγώ χρυσά
κι ένα θλιμμένο δόκιμο, που δε θα τα φορέσει...

Ν. Καββαδίας
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://filomatheia.blogspot.com
jim adams
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 199
Ημερομηνία εγγραφής : 25/11/2008
Ηλικία : 38
Τόπος : Milkyway

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Έλληνες ποιητές   Τετ Δεκ 03, 2008 3:15 am

ΠΑΡΑΛΛΗΛΙΣΜΟΙ

Τρία πράματα στον κόσμο αυτό, πολύ να μοιάζουν είδα.
Τα ολόλευκα μα πένθιμα σχολεία των Δυτικών,
των φορτηγών οι βρώμικες σκοτεινιασμένες πλώρες
και οι κατοικίες των κοινών, χαμένων γυναικών.
Έχουνε μια παράξενη συγγένεια και τα τρία
παρ' όλη τη μεγάλη τους στο βάθος διαφορά,
μα μεταξύ τους μοιάζουνε πολύ, γιατί τους λείπει
η κίνηση, η άνεση του χώρου και η χαρά.

Ν. Καββαδίας
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://filomatheia.blogspot.com
jim adams
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 199
Ημερομηνία εγγραφής : 25/11/2008
Ηλικία : 38
Τόπος : Milkyway

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Έλληνες ποιητές   Τετ Δεκ 03, 2008 3:15 am

BORD DE L' "ASPASIA"
Ταξίδευες κυνηγημένη από τη μοίρα σου
για την κατάλευκη μα πένθiμη Ελβετία,
πάντα στο deck, σε μιά σαίζ-λόγκ πεσμένη, κάτωχρη
απ' την γνωστή και θλιβερότατην αιτία.
Πάντοτε ανήσυχα οι δικοί σου σε τριγύριζαν,
μα εσύ κοιτάζοντας τα μάκρη αδιαφορούσες.
Σ' ό,τι σου λεγαν πικρογέλαγες, γιατί ένιωθες
πως για τη χώρα του θανάτου οδοιπορούσες.
Κάποια βραδιά, που από το Στρόμπολι περνούσαμε,
είπες σε κάποιον γελαστή, σε τόνο αστείου:
" Πώς μοιάζει τ' άρρωστο κορμί μου, καθώς καίγεται,
με την κορφή τη φλεγομένη του ηφαιστείου!"
'Υστερα σ'είδα στη Μαρσίλια σαν εχάθηκες
μέσα στο θόρυβο χωρίς να στρέψεις πίσω.
Κ' εγώ, που την υγρή έκταση αγάπησα,
λέω πως εσένα θα μπορούσα ν' αγαπήσω.

Ν. Καββαδίας
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://filomatheia.blogspot.com
jim adams
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 199
Ημερομηνία εγγραφής : 25/11/2008
Ηλικία : 38
Τόπος : Milkyway

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Έλληνες ποιητές   Τετ Δεκ 03, 2008 3:16 am

Η ΠΛΩΡΗ ΜΑΣ
Ήταν η πλώρη μας καθώς των φορτηγών οι πλώρες.
Γιομάτη πράγματα παλιά, που εμύριζαν βαριά,
μ’ ένα τραπέζι ξύλινο στη μέση, λερωμένο
και σκαλισμένο σε πολλές μεριές με το σουγιά.
Είχε δεξιά κι αριστερά, απάνω το ‘να στ’ άλλο,
τα ξύλινα κρεβάτια μας στα πλάγια κολλητά,
που έμοιαζαν, μέσα στο θαμπόν, ανάλαφρο σκοτάδι,
φέρετρα που ξεχάστηκαν και μείναν ανοιχτά.
Σε μια γωνιά το αρμάρι μας, απ’ έξω στολισμένο
με ζωγραφιές χρωματιστές από περιοδικό
ή γαλλικές φωτογραφίες αισχρές, που παρασταίνουν
το αμάρτημα της ηδονής το προπατορικό.
Πάντα βασίλευε σιγή θανατερή εκεί μέσα
και περπατούσαμε όλοι μας στις μύτες των ποδιών,
κι ήταν στιγμές που νόμιζες πως άκουες να χτυπούνε
σαν το ρολόι, μες στη σιγή, οι χτύποι των καρδιών.
Κι έκοβε μόνο τη σιγήν ο χτύπος της καμπάνας
που απάνου στο καμπούνι, αργά, χτυπούσε των ωρών
το πέρασμα, μ’ ένα βαρύ μα λυπημένον ήχο,
που πνίγονταν μες στη βοή του αγέρα ή των νεκρών.
Τις Κυριακές, σαν είχανε δουλειά μονάχα οι βάρδιες,
σ' αυτήν εμαζευόμαστε και ανάβαμε φωτιά
κι ή αισχρές, σιγά, για τις γυναίκες λέγαμε ιστορίες
ή το φαΐ μας παίζαμε με πείσμα στα χαρτιά.
Στην πλώρη αυτή κατάστρεψα τον ήρεμον εαυτό μου
και σκότωσα την τρυφερή παιδιάτικη ψυχή.
Όμως ποτέ δε μ’ άφησε το επίμονο όνειρό μου
και πάντα η θάλασσα πολλά μου λέει, όταν αχεί.

Ν. Καββαδίας
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://filomatheia.blogspot.com
jim adams
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 199
Ημερομηνία εγγραφής : 25/11/2008
Ηλικία : 38
Τόπος : Milkyway

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Έλληνες ποιητές   Τετ Δεκ 03, 2008 3:16 am

ΓΡΑΜΜΑ ΑΠ' ΤΗ ΜΑΡΣΙΛΙΑ
Έσχισα, φίλε μου, πολλά χαρτιά για να σου γράψω.
Εδώ η Μαρσίλια μ’έκανε πολύ να ζαλιστώ,
κι όμως δεν πέρασε στιγμή, πιστέφτε, αγαπητέ μου,
χωρίς και μες στη ζάλη μου να σας συλλογιστώ.
Σας σκεφτόμουν στο Μπουλβάρ ντε Νταμ σαν περπατούσα
ανάμεσα σε δυο τροτέζ που έκαναν σαν τρελές,
ενώ μιλώντας δυνατά τριγύρω μου περνούσαν
άνθρωποι απ’ όλες, θα ‘λεγες, του κόσμου τις φυλές.
Κι έπειτα πάλι στη μεστή από κόσμο Κανναμπιέρα,
στο Πόρτο Βέκκιο, στην τεφρήν οδό Σαιντ Ονορέ,
κι ακόμα, συγχωρήστε με, σας ένιωθα μαζί μου
στα θορυβώδη και γιομάτα κόσμο καμπαρέ.
Βορινοί ναύτες μπλέκονται με θερμαστές του Νότου,
στα γόνατά τους κάθονται κορίτσια της δουλειάς,
παίζει το πιάνο μοναχό και μια μικρή σφυρίζει
έναν παράταιρο σκοπό μιας μελωδίας παλιάς.
Κι ύστερα απ’ το Ταρτάν εβγήκα μεθυσμένος
και νόμιζα το σώμα μου ανάξιο και μικρό,
πολύ κοντά σας ένιωθα να μου χαμογελάτε
μ’ εκείνο το παράξενο το γέλιο, το πικρό.
Και μόνον όταν στην Κορνίς, σε κάποιο γκρίζο σπίτι,
γύρω από εβραίους που ‘χανε με γυναικεία ντυθεί,
σας έχασα για μια στιγμή απ’ τα μάτια μου, μου εφάνη
ο φύλακας μου άγγελος πως είχε πια χαθεί.
Αύριο φεύγω και μαζί μου φέρνω στην Αθήνα
αναμνήσεις παράξενες, πολλές, με το σωρό
και κάποιο δώρο θλιβερό, προϊόν της Μασσαλίας,
που μια Πωλίν μου χάρισε προχθές στα Numeros...

Ν. Καββαδίας
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://filomatheia.blogspot.com
jim adams
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 199
Ημερομηνία εγγραφής : 25/11/2008
Ηλικία : 38
Τόπος : Milkyway

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Έλληνες ποιητές   Τετ Δεκ 03, 2008 3:17 am

Η ΜΑΪΜΟΥ ΤΟΥ ΙΝΔΙΚΟΥ ΛΙΜΑΝΙΟΥ
Κάποτε, σ’ ένα μακρινό λιμάνι του Ινδικού,
δίνοντας μια πολύχρωμη μεταξωτή γραβάτα
σ’ έναν αράπη, μια μικρήν αγόρασα μαϊμού
με μάτια γκρίζα, σκοτεινά και πονηριά γεμάτα.
Ένα τσιμπούκι δάγκωνε στο στόμα της χοντρό
και το ‘βγαζε όταν ήθελε μονάχα να φυσήσει
έναν καπνό πολύ βαρύ, που, ως μου ‘πε ο πουλητής,
ήταν οπίου, που από μικρή την είχε συνηθίσει.
Τις πρώτες μέρες μοναχή στης πλώρης μια γωνιά,
ξερνούσε και με κοίταζε βουβή και λυπημένη,
μα σαν επέρασε καιρός, ερχόταν μοναχή
κι ώρες πολλές στον ώμο μου ξεχνιόταν καθισμένη.
Όταν στη γέφυρα έκανα τη βάρδια της νυχτός
κι η νύστα βασανιστικά τα μάτια μου ετρυπούσε,
στον ώμο μου κρυώνοντας στεκόταν σκυθρωπή
και σοβαρά μαζί μ’ εμέ τον μπούσουλα εκοιτούσε.
Στα πόρτα της αγόραζα μπανάνες και γλυκά
κι έξω με μι’ άλυσο μικρή την έβγαζα δεμένη
κι αφού σ’ όλα καθόμαστε κι επίναμε τα μπαρ,
στο φορτηγό γυρίζαμε κι οι δυο μας μεθυσμένοι.
Δε θύμωνε και μου ‘δειχνε πολύ πως μ’ αγαπά,
ούτε κακά την άκουσα ποτέ να μου γρυλίσει.
Φαινόταν πως συνήθισε τις κακουχίες κι εμέ,
κι εγώ σαν έναν άνθρωπο την είχα συνηθίσει.
Κάποια φορά που επήγαινα μαζί της σκεφτικός
εξέφυγ' απ’ τα χέρια μου χαρούμενη και πάει.
είχε προτέρημα πολύ μεγάλο: να σιωπάει.
Μα κάτι είχε απ’ την ύπουλη καρδιά της γυναικός.

Ν. Καββαδίας
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://filomatheia.blogspot.com
jim adams
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 199
Ημερομηνία εγγραφής : 25/11/2008
Ηλικία : 38
Τόπος : Milkyway

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Έλληνες ποιητές   Τετ Δεκ 03, 2008 3:18 am

ΟΙ ΓΑΤΕΣ ΤΩΝ ΦΟΡΤΗΓΩΝ

Οι ναυτικοί στα φορτηγά πάντα μια γάτα τρέφουν,
που τη λατρεύουνε, χωρίς να ξέρουν το γιατί,
κι αυτή, σαν απ' τη βάρδια τους σχολάνε κουρασμένοι,
περήφανη στα πόδια τους θα τρέξει να τριφτεί.

Τα βράδια, όταν η θάλασσα χτυπάει τις λαμαρίνες,
και πολεμάει με δύναμη να σπάσει τα καρφιά,
μέσα στης πλώρης τη βαριά σιγή, που βασανίζει,
είναι γι' αυτούς σα μια γλυκιά γυναικεία συντροφιά.

Είναι περήφανη κι οκνή, καθώς όλες οι γάτες,
κι είναι τα γκρίζα μάτια της γιομάτα ηλεκτρισμό
κι όπως χαϊδεύουν απαλά τη ράχη της, νομίζεις
πως αναλύεται σ' ένα αργό και ηδονικό σπασμό.

Στο ρεμβασμό και στο θυμό με τη γυναίκα μοιάζει
κι οι ναύτες περισσότερο την αγαπούν γι' αυτό
κι όταν αργά και ράθυμα στα μάτια τους κοιτάζει,
θαρρείς έναν παράξενο πως φέρνει πυρετό.

Της έχουν πάντα στο λαιμό μια μπακιρένια γύρα,
για του σιδέρου την κακήν αρρώστια φυλαχτό,
χωρίς όμως, αλίμονο, ποτέ να κατορθώνουν
να την φυλάξουν απ' το μαύρο θάνατο μ' αυτό.

Γιατί είναι τ' άγρια μάτια της υγρά κι ηλεκτρισμένα
κι έτσι άθελα το σίδερο το μαύρο τα τραβά,
κι ουρλιάζοντας τρελαίνεται σ' ένα σημείο κοιτώντας
φέρνοντας δάκρυα σκοτεινά στους ναύτες και βουβά.

Λίγο πριν απ' το θάνατον από τους ναύτες ένας,
- αυτός οπού 'δε πράματα στη ζήση του φριχτά -
χαϊδεύοντάς την, μια στιγμή στα μάτια την κοιτάζει
κι ύστερα μες στη θάλασσα την άγρια την πετά.

Και τότε οι ναύτες, που πολύ σπάνια λυγά η καρδιά τους,
πάνε στην πλώρη να κρυφτούν με την καρδιά σφιχτή,
γεμάτη μια παράξενη πικρία που όλο δαγκώνει,
σαν όταν χάνουμε θερμή γυναίκα αγαπητή.

Ν. Καββαδίας
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://filomatheia.blogspot.com
jim adams
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 199
Ημερομηνία εγγραφής : 25/11/2008
Ηλικία : 38
Τόπος : Milkyway

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Έλληνες ποιητές   Τετ Δεκ 03, 2008 3:18 am

ΟΙ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΤΩΝ ΝΑΥΤΙΚΩΝ
Στο Θανάση Καραβία
Οι Γιαπωνέζοι ναυτικοί, προτού να κοιμηθούν,
βρίσκουν στην πλώρη μια γωνιά που δεν πηγαίνουν άλλοι
κι ώρα πολλή προσεύχονται, βουβοί, γονατιστοί
μπρος σ' ένα Βούδα κίτρινο που σκύβει το κεφάλι.
Κάτι μακριά ως τα πόδια τους φορώντας νυχτικά,
μασώντας οι ωχροκίτρινοι μικροί κινέζοι ρύζι,
προφέρουνε με την ψιλή φωνή τους προσευχές
κοιτάζοντας μια χάλκινη παγόδα που καπνίζει.
Οι Κούληδες με τη βαριά ωχροκίτρινη μορφή
βαστάν σκυφτοί τα γόνατα κοιτώντας πάντα κάτου,
κι οι Αράπηδες σιγοκουνάν το σώμα ρυθμικά,
κατάρες μουρμουρίζοντας ενάντια του θανάτου.
Οι Ευρωπαίοι τα χέρια τους κρατώντας ανοιχτά,
εκστατικά προσεύχονται γεμάτοι από ικεσία,
και ψάλλουνε καθολικές ωδές μουρμουριστά,
που εμάθαν όταν πήγαιναν μικροί στην εκκλησία.
Και οι Ελληνες, με τη μορφή τη βασανιστική,
από συνήθεια κάνουνε, πριν πέσουν, το σταυρό τους
κι αρχίζοντας με σιγανή φωνή ''Πάτερ ημών...''
το μακρουλό σταυρώνουνε λερό προσκέφαλό τους.

Ν. Καββαδίας
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://filomatheia.blogspot.com
jim adams
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 199
Ημερομηνία εγγραφής : 25/11/2008
Ηλικία : 38
Τόπος : Milkyway

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Έλληνες ποιητές   Τετ Δεκ 03, 2008 3:19 am

GABRIELLE DIDOT

Το βράδυ ετούτο κάρφωσε μ’ επιμονή το νου μου
κάποια γυναίκα που άλλοτες εγνώρισα, κοινή,
που ωστόσο αυτή ξεχώριζεν από τις αδελφές της,
γιατί ήταν πάντοτε σοβαρή, θλιμμένη και στυγνή.

Θυμάμαι που την πείραζαν συχνά τ’ άλλα κορίτσια,
γελώντας την για το ύφος της το σοβαρό,
και μεταξύ τους έλεγαν, αισχρό κάνοντας σχήμα,
πως θα συνήθιζε και αυτή με τον καιρό.

Κι αυτή, ψυχρή και σιωπηλή, καθόταν στη γωνιά της,
ενώ μια γάτα χάιδευε με αυτάκια μυτερά
κι ένα σκυλί που δίπλα της στεκόταν λυπημένο –
ένα σκυλί όπου ποτέ δεν κούναε την ουρά.

Κι έμοιαζ’ η γάτα, που αυστηρή την κοίταζε στα μάτια,
η πλήξη ως να ‘ταν, που με μάτια κοίταε ζοφερά,
και το σκυλί που εδάγκωνε το κάτασπρό της χέρι,
η τύψη ως να ‘ταν έμοιαζε, που δάγκωνε σκληρά.

Πολλές φορές περίεργες την εκύκλωναν σκέψεις
και προσπαθούσε – μου ‘λεγε- συχνά να θυμηθεί,
το νου της βασανίζοντας τις ώρες της ανίας,
όσους μαζί της είχανε μια νύχτα κοιμηθεί.

Ώρες πολλές εκοίταζε τα σκοτεινά της μάτια
κι ενόμιζα πως έβλεπα βαθιά μέσα σε αυτά
τρικυμισμένες θάλασσες, νησιά του αρχιπελάγους
και καραβάκια που έφευγαν με τα πανιά ανοιχτά.

Απόψε αναθυμήθηκα κάποια κοινή γυναίκα
κι ένα τραγούδι εσκάρωσα σε στύλ μπωντλαιρικό,
που ως το διαβάζεις, σιωπηλέ, παράξενε αναγνώστη,
γελάς γι’ αυτόν που το ‘γραψε, με γέλιο ειρωνικό.

Ν. Καββαδίας
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://filomatheia.blogspot.com
jim adams
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 199
Ημερομηνία εγγραφής : 25/11/2008
Ηλικία : 38
Τόπος : Milkyway

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Έλληνες ποιητές   Τετ Δεκ 03, 2008 3:19 am

Ο ΠΙΛΟΤΟΣ ΝΑΓΚΕΛ
Στον ποιητή Ν. Ράντο
Ο Νάγκελ Χάρμπορ, Νορβηγός πιλότος στο Κολόμπο,
άμα έδινε κανονική πορεία στα καράβια
που φεύγαν για τους άγνωστους και μακρινούς λιμένες,
κατέβαινε στη βάρκα του βαρύς, συλλογισμένος,
με τα χοντρά τα χέρια του στο στήθος σταυρωμένα,
καπνίζοντας ένα παλιό χωμάτινο τσιμπούκι,
και σε μια γλώσσα βορινή σιγά μονολογώντας
έφευγε μόλις χάνονταν ολότελα τα πλοία.
Ο Νάγκελ Χάρμπορ, πλοίαρχος σε φορτηγά καράβια,
αφού τον κόσμο γύρισεν ολόκληρο, μια μέρα
κουράστηκε κι απόμεινε πιλότος στο Κολόμπο.
Μα πάντα συλλογίζονταν τη μακρινή του χώρα
και τα νησιά που 'ναι γεμάτα θρύλους, τα Λοφούτεν.
Όμως μια μέρα επέθανε στην πιλοτίνα μέσα
ξάφνου σαν ξεπροβόδισεν το Steamer Tank "Fjord Folden"
όπου έφευγε καπνίζοντας για τα νησιά Λοφούτεν...

Ν. Καββαδίας
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://filomatheia.blogspot.com
jim adams
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 199
Ημερομηνία εγγραφής : 25/11/2008
Ηλικία : 38
Τόπος : Milkyway

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Έλληνες ποιητές   Τετ Δεκ 03, 2008 3:20 am

ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ
Στον Π. Τζοάνο
Είναι κάτι μεσόκοποι καπεταναίοι Εγγλέζοι,
που φάγανε τα νιάτα τους στις γέφυρες απάνω,
σε βάρδιες εξαντλητικές, κοιτώντας τα φανάρια,
σε θεωρίες παράξενες για στίγματα, για μήκη,
που όλοι στο νου τους κλείσανε τη ναυτική επιστήμη.
Μα θες από την κούραση ή απ’ το πολύ που έπιναν
έπεσαν έξω, το μεγάλο δίπλωμα τους πήραν,
στη «Μαύρη Λίστα» γράφτηκαν κι ένα χαρτί τους δώσαν,
ένα χαρτί που δίνουμε μονάχα στους λοστρόμους.
Και τότε αυτοί, από κούραση κι από πικρία γιομάτοι,
στις πολιτείες τους μείνανε και δεν εξανάφυγαν.
Ξέρω κάτι μεσόκοπους Εγγλέζους καπετάνιους,
αλκοολικούς, με τις χρυσές που σχίστηκαν στολές τους,
που όλη τη μέρα μες στα μπαρ γυρίζουνε και πίνουν,
τσίκλα μασάν, αισχρολογούν, φωνάζουν, φτύνουν χάμω,
μα σαν βραδιάσει κι αρχινάν να φεύγουν τα καράβια,
κάνοντας μέσα στα νερά του λιμανιού μπρος πίσω,
βγαίνουν αυτοί και κρίνουν με πείσμα τις μανούβρες.
Πολλές φορές μαλώνουνε, παίζουν γροθιές και βγάζουν
κάτι μαχαίρια ναυτικά του Σέφιλντ σκουριασμένα
χτυπιούνται και πεθαίνουνε πάνω σε μπάλες κάμποτ
ή σε τσουβάλια απ’ το Penang μπαχαρικά γιομάτα.

Ν. Καββαδίας
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://filomatheia.blogspot.com
jim adams
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 199
Ημερομηνία εγγραφής : 25/11/2008
Ηλικία : 38
Τόπος : Milkyway

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Έλληνες ποιητές   Τετ Δεκ 03, 2008 3:22 am

Η δεύτερη γέφυρα

Κι αν είναι για καλύτερα
Που τούτη η γέφυρα έμεινε κομμένη,
Που τα δυο κομμάτια της θα κρέμονται
Πάνω απ’ την άβυσσο για πάντα;
Μάλλον καινούριους παιδεμούς
Θα ‘φερναν οι νέες συναντήσεις.

Τίτος Πατρίκιος, Μάρτιος 2007
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://filomatheia.blogspot.com
jim adams
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 199
Ημερομηνία εγγραφής : 25/11/2008
Ηλικία : 38
Τόπος : Milkyway

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Έλληνες ποιητές   Τετ Δεκ 03, 2008 3:22 am

Τ’ αστέρια που ονειρευτήκαμε

Δεν ήταν περαστικοί κομήτες
Ούτε καν στιγμιαίοι διάττοντες
Τ’ αστέρια που ονειρευτήκαμε –
Το πολύ κάφτρες μέσα στη νύχτα
Απ’ τα τσιγάρα που τινάζαμε
Κι η πύρινη τροχιά τους
Μόλις που πρόφτανε να λάμψει.
Αυτό το λίγο ήταν που γέμιζε τη ζωή μας
Κι αν κάποτε μιλούσαμε για θάνατο
Με σιγουριά τον βάζαμε γι’ αργότερα
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://filomatheia.blogspot.com
jim adams
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 199
Ημερομηνία εγγραφής : 25/11/2008
Ηλικία : 38
Τόπος : Milkyway

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Έλληνες ποιητές   Τετ Δεκ 03, 2008 3:22 am

Τα δύο αγάλματα

Το ποίημα μιλώντας για τη ζωή
την τύλιγε με λέξεις, την έδενε
ήθελε γι’ ατελείωτους αιώνες
σαν άγαλμα να την καθηλώσει
μες στα μέτρα του.

Η ζωή ακούγοντας το ποίημα
το τύλιγε με φωσφορίζουσα άμμο
το πέτρωνε, του έσπαγε τα μέλη
το έκανε κινούμενο άγαλμα
μες στον χρόνο.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://filomatheia.blogspot.com
jim adams
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 199
Ημερομηνία εγγραφής : 25/11/2008
Ηλικία : 38
Τόπος : Milkyway

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Έλληνες ποιητές   Τετ Δεκ 03, 2008 3:23 am

Μια εποχή βεβαιοτήτων

Μέσα στα χρόνια πολλά που γράφω
για κάποιον καιρό ύμνησα κι εγώ,
πάντως με χαμηλότερη φωνή από άλλους,
φανταστικές κατακτήσεις του ανθρώπου
πραγματικότητες που αποδείχτηκαν πλαστές
εξουσίες που τις δέχτηκα για λυτρωτικές
ακόμα κι όταν σύνθλιβαν κοντινούς μου
νομίζοντας πως σ’ εμένα θα χαριστούν –
ύμνησα κι εγώ τον έρωτα και τη φιλία για όλους
την ευτυχία σ’ επαρκείς δόσεις για καθένα
τη νέα πίστη που απαντούσε σ’ όλες τις απορίες.
Ξανακοιτάζω ποιήματα τόσων ποιητών
γραμμένα μέσα σε δυο και τρεις γενιές
κελύφη τώρα μιας εποχής βεβαιοτήτων
που έφυγε πριν καν τελειώσει ο αιώνας.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://filomatheia.blogspot.com
 
Έλληνες ποιητές
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 3Μετάβαση στη σελίδα : 1, 2, 3  Επόμενο

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
Φιλομάθεια :: O Τόμος της Γνώσης :: Το ποίημα της εβδομάδας-
Μετάβαση σε: