Λογοτεχνική Ομάδα Γοργογυρίου & Αθηνών
 
ΦόρουμΗμερολόγιοΣυχνές ΕρωτήσειςΑναζήτησηΚατάλογος ΜελώνΟμάδες ΜελώνΕγγραφήΣύνδεση

Μοιραστείτε | 
 

 Ποίηματα

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
????
Επισκέπτης



ΔημοσίευσηΘέμα: Ποίηματα   Πεμ Ιουν 10, 2010 8:36 pm

Αρμύρα


Νυχτώνει κι ο γρύλλος σφυρίζει περιπαιχτικά
Τα μικρά τα κύματα θυμίζουν τη στεριά
Ένα πουλί γυρνάει ψάχνοντας ένα ταίρι
Τι νέα φέρνει ο άνεμος σίγουρα δεν ξέρει

Κι ένα σκαρί γερό και δυο ξάρτια μαύρα
Ξεκίνησε το χάραμα για το ταξίδι μ’ αύρα
Πάλευε με τη θάλασσα, του κόσμου τους χειμώνες
Κι αράζουν οι μεθύστακες στους φωτεινούς πυλώνες

Τελειώνει το γλυκό πιοτό, το ρούμι του Πρατούλη
Κι οι πειρατές της Κορσικής το ρίξαν στο τραγούδι
Ευχόταν μια καλή ψαριά, να δούνε άσπρη μέρα
Και γρήγορα ν’ αράξουνε σ’ αγαπημένη ξέρα

Μα άγρια είναι η τρίαινα του Ποσειδώνα η γνώμη
Κι οδηγεί τα κύματα να φτάσουνε την πλώρη
Και πως θα δουν οι πειρατές τα σπίτια, τις γυναίκες
Αφού βυθίζονται αργά και βλέπουν πια γοργόνες


Ένας έρωτας διαχρονικός
Κάποτε υπήρχε ένας άνθρωπος που αγαπούσε πολύ
τον γελούσαν όλοι γιατί ένιωθε πάντα παιδί
τις νύχτες γυρνούσε σαν ζητιάνος μήπως τη βρει
τη μοναδική που αγάπησε και είχε σε μια ζωή
Τα χρόνια περνούσαν γρήγορα και αυτός γερνούσε
η καρδιά του όμως παρέμενε αθώα σαν μωρό
όλα ήταν γι΄ αυτή μόνος ήταν και πονούσε
δεν έτρωγε δεν μιλούσε τον έλεγαν τρελό
Εκείνη ήταν φτιαγμένη από πάστα πολύ πικρή
δεν γελούσε ενώ αυτός είχε χαμόγελο πλατύ
τα μάτια της δύο φωτιές δυνατές σχεδόν μαγικές
δεν την ένοιαζε αν έκαιγε αγνές καρδιές
ο καθρέφτης της ήταν μεγάλος και ωραίος
κοιτούσε τον εαυτό της που ποτέ ξανά δεν θα ήταν νέος
εκείνος έγραφε όλα αυτά τα χρόνια συνέχεια
μέχρι που κόντευε να πεθάνει από στενοχώρια
Τα χέρια του ήλπιζε να την αγγίξουν ξανά
εκείνη τον θυμόταν σαν όνειρο αμυδρά
έτσι κι αλλιώς δεν ταίριαζαν ξένοι ήταν
φτωχός, ωραία με παρέες άλλες αγάπες βρήκαν
Στο τέλος κι αφού πόνεσαν για όλα ήρθε ο καιρός
Ήρθε η ώρα της επιστροφής όμως ο γκρεμός ήταν εμπρός
Μια βραδιά βρεθήκαν σαν άγουροι εραστές, τρομερό
και πέθαναν μαζί πάνω σ' ένα φιλί τους γλυκό



Σύγχρονο Νεκροκούτι

Πέρα από τα σύνορα του κόσμου τούτου
Πάνω σε σύννεφα και χιονισμένα αλώνια
Φόρτωσα τις ελπίδες των παιδιών
Και κίνησα για τις κορφές του Μάη

Δεν ζήτησα πολλά από τη μάνα μου
Δυο, τρεις ευχές για το κατευόδιο
Σαν άλλος τελώνης των παλιών των χρόνων
Διαλαλούσα τα όνειρα των ανθρώπων

Τα δέντρα τραγουδούν νοερά, στενάχωρα
Για τον ερχομό του χειμώνα
Τα λουλούδια από καιρό μαραγκιασμένα
Σαν άλλα ανθρώπινα πτώματα, νεκρά

Συνεχίζω να αναζητώ κάτι αβρό
Παρά το κρύο της καρδιάς και τη σκοτεινιά
Εικόνες που θυμίζουν ηλιοκαμένους κάμπους
Θαμπές από τον πάγο των ψυχών

Οι ψυχές οι δύστροπες και γεμάτες μίσος
Διαστρεβλώνουν τα σύνορα του σύμπαντος
Με κυνηγούν και με πληρώνουν γιατί αγαπάω
Τα συναισθήματά τους περιορίζονται στην επιβίωση

Πέτρες, αγκάθια και ρημαγμένοι τόποι
Καιροί που ποτέ ξανά δεν θα ‘ναι αθώοι
Αλλιώτικοι, μαρτυρικοί σαν μοναξιά
Βρεγμένοι απ’ το κλάμα των αγέννητων
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
MANAGER
Επισκέπτης



ΔημοσίευσηΘέμα: KARY O GORGGYRAIOS   Πεμ Ιουν 10, 2010 10:03 pm

Very Happy Very Happy Very Happy Very Happy Very Happy Very Happy Very Happy Very Happy Very Happy Very Happy Very Happy Very Happy Very Happy Very Happy Very Happy Very Happy Very Happy Very Happy Very Happy Very Happy Very Happy Very Happy Very Happy Very Happy EIMAI ΠΟΛΥ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΕΝΤΑΧΘΕΙ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΕΥΕΛΠΙΣΤΩ ΠΩΣ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΛΛΑ ΝΑ ΠΟΥΜΕ. ΝΑΙ ΕΙΜΑΙ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ, ΑΥΤΟΣ ΗΤΑΝ ΚΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΑ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΤΟ 2006 ΤΙΣ ΒΡΑΔΙΕΣ ΠΟΙΗΣΗΣ, ΤΙ ΚΡΙΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΕ ΕΙΧΑ ΓΝΩΡΙΣΕΙ ΤΟΤΕ. ΜΕΓΑΛΩΣΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΚΑ ΚΑΙ ΕΙΧΑ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΩ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΟΥΣΑΝ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ, ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ, ΤΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ. ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΟΜΩΣ ΕΙΣ Ο,ΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΤΑ ΠΙΟ ΠΟΛΛΑ ΜΕΛΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΥΡΗΝΑ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΑΜΕ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΑΔΡΑΝΕΙΣΑΝ ΚΑΙ ΛΥΠΟΤΑΚΤΙΣΑΝ ΤΩΡΑ ΕΧΟΥΜΕ ΜΕΙΝΕΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΙΘΕΡΩΒΑΜΟΝΕΣ ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΕΠΕΙΔΗ ΤΟ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ. ΑΛΛΩΣΤΕ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΟ ΠΩΣ Η ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ, ΓΙΑΤΙ ΠΕΡΙ ΑΥΤΟΥ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΠΕΡΙ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑΣ. ΕΙΝΑΙ ΛΥΠΗΡΟ ΒΕΒΑΙΑ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΓΥΡΩ ΣΟΥ ΤΟΝ ΩΧΑΔΕΡΦΙΣΜΟ ΚΑΙ ΚΑΙ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΔΡΑΝΕΙΑΣ ΝΑ ΠΑΡΑΣΥΡΕΙ ΟΜΟΡΦΕΣ ΨΥΧΕΣ. Υ.Γ. ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΣΤΑ ΚΟΚΚΙΝΟΠΥΛΙΑ, Η ΣΤΟ ΣΤΑΡΙ, ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΜΑΓΙΚΗ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ ΝΑ ΕΡΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΡΑΣΤΕΣ-ΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΚΡΥΟΚΩΛΕΣ-ΟΙ ΘΑ ΕΡΘΟΥΝ ΜΟΝΟ ΟΙ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΙ ΚΑΙ ΟΣΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΙ, ΤΟΥΣ ΤΑΧΑΜΟΥΤΖΗΔΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΤΣΙΡΙΜΠΙΜ- ΤΣΙΡΙΜΠΟΜ ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΣΤΗ ΡΑΧΟΥΛΑ.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
 
Ποίηματα
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
Φιλομάθεια :: Η Αυλή μας :: Αυλόπορτα-
Μετάβαση σε: